Komnaty Marii, królowej Szkocji

Zarezerwuj termin o 9:30 w dzień powszedni. Wejście jako pierwszy pozwala uniknąć zatorów na wąskich spiralnych schodach i daje możliwość spokojnej refleksji w sypialni i jadalni, zanim grupy z autokarów i wycieczki zatłoczą te ciasne pomieszczenia.

Największy ruch panuje między 11:00 a 14:00, przez co wąskie korytarze wieży zamieniają się w miejsca, gdzie trzeba iść w pojedynczej kolumnie. Poranne godziny poza szczytem to świetna okazja, żeby dokładnie obejrzeć eksponaty i uniknąć długich kolejek przed wejściem do małej sali „Supper Room”.

Zwróć od razu uwagę na czerwoną plamę w Komnacie Zewnętrznej, ręcznie malowany dębowy sufit w Sypialni oraz haft „A Catte”. Pomiń szczegółowe opisy paneli ściennych i skup się na obejrzeniu tych trzech bezpośrednich fizycznych powiązań z Maryją.

Większość zwiedzających mija pośpiesznie Komnatę Zewnętrzną i idzie prosto do łóżka, przez co zupełnie nie zauważa małych drzwi do Jadalni. Zanim wyjdziesz, spójrz w lewo, żeby znaleźć dokładnie tę szafę, w której zatrzymano Rizzio, i schowaj aparaty, żeby uniknąć kontroli przez ochronę.

Przy oknie w tej sali audiencyjnej mosiężna tabliczka wskazuje miejsce, gdzie porzucono ciało Davida Rizzio po tym, jak został 56 razy dźgnięty nożem. Zanim przejdziesz dalej, zajrzyj do małej wnęki kapliczki, gdzie Mary odmawiała swoje codzienne modlitwy.

Nad głowami widać oryginalny, XVI-wieczny rzeźbiony dębowy strop z monogramami rodziców Marii – Jakuba V i Marii de Guise. Zwróć uwagę na niskie drzwi, które otaczają to pomieszczenie – zostały zbudowane z myślą o wzroście ludzi z XVI wieku, a Mary, która miała sześć stóp wzrostu, musiała codziennie się przez nie przeciskać.

Tuż obok sypialni znajduje się ta malutka, ciasna komórka, w której Mary, Rizzio i jej przyjaciele właśnie jedli kolację, kiedy wtargnęli spiskowcy lorda Darnleya. Kiedy stoisz w tym wąskim pomieszczeniu, fizyczny chaos i brutalność tego zamachu stają się od razu namacalne.

Ze względów bezpieczeństwa, w związku z konfliktami z Anglią, Maria została jako dziecko wysłana do Francji. Wychowana wśród francuskiej rodziny królewskiej, wyrosła na wysoce wykształconą królową, biegle posługującą się kilkoma językami. Jej małżeństwo z delfinem Franciszkiem umocniło sojusz Szkocji z katolicką Francją i ukształtowało światopogląd, który później przywiozła ze sobą do Szkocji.

W wieku 18 lat owdowiała Mary powróciła do Szkocji, którą zmieniła reformacja protestancka. Wybrała Pałac Holyroodhouse na swoją główną rezydencję i stamtąd sprawowała rządy, próbując poradzić sobie z ostrymi podziałami religijnymi, rywalizacją szlachty i rosnącą opozycją polityczną.

Mary poślubiła Henryka Stuarta, lorda Darnleya, w opactwie Holyrood podczas wystawnej królewskiej ceremonii. Chociaż początkowo wszyscy się z tego cieszyli, małżeństwo szybko się popsuło, bo Darnley stawał się coraz bardziej zazdrosny, ambitny i nieobliczalny politycznie.

Jedna z najbardziej wstrząsających chwil w życiu Marii, królowej Szkocji, rozegrała się w jej prywatnych komnatach w pałacu Holyroodhouse. Jej sekretarz, David Rizzio, został brutalnie zamordowany przez szlachciców pod wodzą Darnleya, podczas gdy ciężarna królowa patrzyła na to bezradnie. Ten atak trwale podkopał zaufanie Mary do męża i pogłębił polityczny chaos towarzyszący jej panowaniu.

Darnley został później znaleziony martwy w tajemniczych okolicznościach niedaleko Edynburga. Podejrzenia szybko padły na Jamesa Hepburna, hrabiego Bothwella, z którym Maria wkrótce potem się ożeniła. Ten kontrowersyjny związek wywołał oburzenie wśród szkockiej szlachty i poważnie osłabił jej autorytet.

W obliczu buntu Maria została zmuszona do abdykacji na rzecz swojego małego synka, Jakuba VI. Po ucieczce z więzienia w Szkocji i utracie wsparcia na polu bitwy uciekła do Anglii, licząc na ochronę ze strony królowej Elżbiety I. Zamiast tego spędziła prawie dwie dekady w areszcie domowym.